1

مصابا فرزند سائل فرزند مصائب بود.

مصابا مردي بود رنجور و اندوهگين ، از ديار مصابات. و او بود كه از كودكي خويش ، از جواني خويش و از حال جز اندوه نميشناخت. مصابا از زبان مادرش حليمه قصه هاي مدينه يي مطلوب را در گاه كودكي شنيده بود و دلبسته به آنكه روزي به سوي گاجرات ، ديار مطلوب خويش به گمنامي بگريزد و هفت بار پيش از اين گريخته بود و هر بار نگهبانان بر او تازيانه زدند و او فراموش نكرد.مصابا از ديار خويش سخت دلگير بود و بسيار گفته بود به مادرش حليمه و شدرش سائل كه آنقدر خواهد گريخت كه باري تمامي خاك از وي جدا شود: « من آنگاه به شهري كه بر تاكستانهاي ناتوري گماشته نيست و بر آفتابش غم ابري نمي نشيند و ز مينش آبله گون از سم اسبان مردان غريب نيست و برهنگي آنجا افسانه يي خواهم رسيد »

سائل پير ميگفت :« جوان! بدان روياي مال ،فرزند تهي دستي ست و روياي گريختن به مدينه مطلوب ، فرزند ناتواني و مدائن فرزند انسانها . جوان! به كجا خواهي گريخت كه خاك تو نباشد و تو را بي تحقيري اطعام كنند؟ » و در او گريان مي نگريست كه با گدايي نگاه بازش دارد . اما حليمه ميدانست كه داستان گريزآفرين گاجرات با فرندش چه كرده است.

2

و زمان براي مصابا به عذاي مي گذشت تا آنكه شبي باز راهي ديار گاجرات شد.

3

حليمه گريان گفت: اي مصابا تن به سلامت بادت! مي دانم كه از گاجرات پيامي نياورند و به سوي گاجرات پيامي نبرند. مباد كه تا در خاك موطن خود مي راني با كسي از مقصد خويش سخن بگويي ، زيرا اگر نگهبانان بدانند كه به كجا مي روي تو را شلاق خواهند زد ، آنسان كه پيش از اين. و درد پوست تو ، عذاب روح است براي من ، كه من حليمه مادر تو هستم. و مباد كه در گاجرات كسي را از زادگاه خويش با خبر كني، زيرا آنجا هر آنكس را كه از اين شهر گريخته باشد تازيانه مي زننو و مي رانند با خفت به سوي ديار خويش.

همه روز را در شكاف ميان كوه ها و سنگها پنهان شو و شبها تيز بران . شايد كه در خواب من نيز شادمان شوم كه رهايي تو را در خواب خواهم ديد كه من حليمه مادر تو هستم.

مصابا گفت: حليمه اينك هشت بار است كه اين سخنان را مي شنوم ديگر در دعاي تو خيري نيست.

و حليمه سخت ميگريست.